Lincy Bakker werd geboren in het Betuwse dorpje Herveld in 1979 en is hier gebleven. Ze is dus opgegroeid in een omgeving met veel stiltes en de vrije natuur om zich heen. Het is een vrouw met vele idealen en één grote passie, schilderen. In haar jeugd ontwikkelde ze zichzelf door ieder vrij moment te schilderen, maar ook door goed rond te kijken. De wereld goed te observeren. Wat maakt de wereld nu eigenlijk zo mooi? Wat zijn de momenten waarop je kunt genieten. Wat brengt dit dan bij je teweeg? Vaak zijn het hele korte momenten, net wanneer je het avondlicht ziet schitteren in het water en om je heen hoor je op dat moment alleen het geruis van de wind met in de verte het getjilp van een vogeltje. Lincy probeert deze elementen om te zetten in schilderij en beeld. Niet door vervolgens een stilleven te schilderen, maar alleen de elementen eruit te halen die het tafereeltje zo mooi maken. Zo heeft ze bij haar schilderijen 'lopend in het licht' het avondlicht gebruikt.
Vanaf 2005 kwam er steeds meer vraag naar haar werken. En voornamelijk haar abstracte schilderijen werden steeds vaker verkocht. Doordat mensen zo enthousiast waren over haar werk werd Lincy steeds gemotiveerder. Het kwam zelden voor dat er mensen naar haar galerie kwamen, zonder onder de indruk te zijn. Wanneer dit toch een keer gebeurde, bleef ze urenlang kritisch naar haar werk kijken om haar stijl vervolgens te verfijnen. Lincy zocht naar de perfecte balans in haar werk en ze werd steeds kritischer. Om die juiste balans te vinden moet een schilderij vaak weken staan. Het zit hem in de kleine details, de bewegende lijnen, maar wat bij Lincy’s doeken het meest op valt is de lichtinval, de structuren en het kleurgebruik.
Wanneer ze hier een juiste balans in vindt is ze tevreden. Vaak wordt er bij kunst gezegd dat het een kwestie van smaak is, maar Lincy’s visie is hier duidelijk anders over. Wanneer mensen, ieder afzonderlijk naar een tafereeltje in de natuur kijken, zal iedereen hiervan kunnen genieten. Op een of andere manier raakt men hierdoor ontroerd en vindt iedereen dit prachtig. Zo moet het ook zijn met haar werk. Het moet werk zijn waardoor iedereen gegrepen wordt. Waarbij de mensen even blijven staan, nogmaals omkijken. Dan heeft ze haar gestelde doel bereikt!
